Çocuğun olmayacak demişti doktor. 'Biliyorsun değil mi!' hiçbir zaman bir çocuk sahibi OLAMAYACAKSIN...
İlk başta idrak edememiştim bunun ne anlama geldiğini. sonuçta normal yollardan çocukları olmadığı için başka yöntemlere, tedavilere başvuran binlerce evli çift var. Bende normal yoldan bir çocuğa sahip olamassam kocamla tüp bebek veya diğer yöntemleri denerdim...
Ama durum bu değildi benim bir bebeğim olamayacaktı, çünkü ben bir KADIN değildim. Yani aslında bir kadındım ama eksik bir kadındım. Benim kadınlık organım yoktu.. dünyaya geliş sebebimiz insanlığın ve yaşayan her canlının soyunun devamlılığını sağlayan organım daha annemin karnındayken gelişmemişti ve hiçbir zamanda gelişmeyecekti.
Benim koskoca kainatta bir hiç olduğumu anladığım ilk an o oldu. Ben neydimki? daha ne olduğu belli olmayan bir yaratık bir hiç bir ucube... kendime hiçbir zaman insan diyemedim o günden sonra...
Daha ondört yaşındaydım, yatılı bir lisede ilk senem dostluklar henüz oluşmamış, herkes arkadaş görünüp arkandan işler çeviriyor. Kime söyleyebilirdim kimle paylaşabilirdim bunu? hiç kimseyle. kime söylesem sen bir kız değilsin ne işin var kız okulunda derlerdi benimle dalga geçerlerdi.Ailem kilometrelerce uzaktaydı zaten söylesemde ne demek istediğimi anlamazlardı çünkü onlara göre ben onların kızıydım. Benim durumumu anlayacak veya bana yol gösterecek bir eğitimleri yoktu anlatsamda hiçbirşey değişmezdi...
Yapayalnızdım bu dünyada, benim kendimden nefret etmeme neden olan sır ve ben yapayalnızdık...Bu durumu kabullenemedim iki yıldan fazla süren depresyon ve ilaç tedavileri hiç bir işe yaramadı kendimden nefret ediyordum.intihar etmeyi bile denedim. bu şekilde yaşamak o kadar anlamsızdı ki neden yaşayacaktım? ne için yaşayacaktım?...
Hala yaşıyorsam ve bunları yazabiliyorsam bunun sebebi bu olay hiç olmamış gibi yapabilmemdi. Bütün tedavileri bıraktım artık bunun üstüne düşünmek uğraşmak istemiyordum. tek çözüm vardı 'inkar' ve ben bunu yaptım. Hiç başıma bunlar gelmemiş gibi, hiç eksikliğim yokmuş gibi arkama bakmadan yaşaamaya devam ettim.
Tabi birde cinsel hayat var. Ben kendimi kadın gibi hissediyordum ama kadın olmadığımı da biliyordum. Ne yapmalıydım? Tabii ki hiçbir erkekle samimi olmamalıydım, hiç sevmemeliydim, hiç aşık olmamalıydım...Bunu uzun süre de başardım geçen yıla kadar hiç bir erkekle yakınlık kurmadım, sevgi, aşk nedir bilmedim. Ama benim sabrımında bir sonu vardı. Bir senede bunca yılın acısını çıkardım o kadar çok erkekle birlikte oldum ki çoğunun adını dahi hatırlamıyorum. Hatta pekçoğuyla bir geceden fazla sürmedi görüşmemiz. Tabi ki ciddi ilişkilerimde oldu ama ne zaman evlilik konusu açılsa ne zaman birisi bensiz yapamayacağını söylese ayrılmak için bir sebep buluyor ve arkama bakmadan kaçıyorum. İnsanlardan, hayattan ve en çokda kendimden kaçıyorum...Tabi ki erkek arkadaşlarım bunun sebebini hiç bilmiyor beni hiç anlayamıyaorlar neden birden bırakıp gittiğimi ama ben biliyorum ben hiçbir zaman tam bir kadın olamayacağım ve hiçbir zaman bir erkeğin evlilikten beklediği aile kurmak, çocuklarımızın olması isteğini gerçekleştiremeyeceğim. Bunu hiçbir zaman sevdiğim insana söyleyemeyeceğim içinde her zaman bırakıp kaçacağım arkama bile bakmadan...Çünkü ben bir korkağım kendisiyle biile yüzleşemeyen bir KORKAK....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder