Onu arkadaşımın düğününde tanımıştım. Gerçekten güler yüzüyle herkese sıcak davranmasıyla kibarlığıyla girmişti kanıma. Herkesle yakından ilgileniyor birşey söylediğinde dinliyor ve bir mıknatıs gibi bütün ilgiyi üstünde topluyordu. Eee bende uzak duramadım tabii ki.
İçimde ilk defa kaybettiğim bir hissi canlandırdı onun gülümsemesi. Resmen aşık oluyordum ama farklı şehirlerde yaşıyorduk ve benden iki yaş küçüktü. Tabii ki aşkta yaşında uzaklığında hiç önemi yok... Bende buna kendimi inandırmıştım.
Düğünden sonra bir şekilde telefonunu öğrenmiş ve arkadaşlık kurmuştuk ben herşeyin iyiye gittiğini düşünüyordum. Henüz açılamamamıştım ama bir umut vardı içimde. Onunda bana karşı boş olmadığını hissetmiştim ya da öyle olduğunu sanmıştım çünkü çok ilgileniyordu benimle tüm konuşmalarımızda hissediyordum bunu.
Çok uzun sürmedi bu pembe hayallerim çünkü ev arkadaşım yeni birisiyle çıktığını söyledi. Bilin bakalım bu sevgilisi kimmiş... Hemde ev arkadaşıma ondan çok hoşlandığımı ve aşık olmaya hazır olduğumu söyledikten sonra. Onlar sevgili oldu
Kendi durumuma mı yanayım yoksa ev arkadaşımın sevdiğim adamı elimden almasına mı karar veremiyorum.
Ne boktan bir dünya bu böyle. Ben çocuğa açılma planları yapıyorken ev arkadaşım sevgili olduklarını büyük bir mutlulukla bana açıklıyor. Allahım ben ne günah işledim ki beni her fırsatta cezalandırıyorsun.
Daha ben sevdiğim adamla kankimin sevgili olması fikrine alışamamışken birde ne göreyim çiçeği burnunda sevgililer bizim evimizde balayı yapıyorlar. Aynı yatakta yatıyorlar birlikte yemek yiyip birlikte yaşıyorlar ve benimde onların mutluluğuna eşlik etmemi istiyorlar.
Ev arkadaşım kankam dostum dediğim kişinin böyle davranması, sevdiğim adamın aşık olduğum insanın onunla sevişmesi ve benimde aynı evde yandaki oda da tek başıma yatıyor olmam cehennem bu değilde nedir?
Ben geceler boyu kaderime ağlarken neden benim başıma bu geldi derken bide neden mutsuz olduğumu anlamayıp beni eğlendirmeye çalışan arkadaşlarla doldu ev. O gece ölmeyi herşeyden çok istedim. Aslında sevdiğim adamın ve kankamın ölmesini istiyordum. Neden ben ölüyorum ki bana bunu yaşatanlar ölmeli değil mi...
Sonunda gitti evden ve ben rahat bir nefes aldım çünkü biraz daha klalsa kendimi kontrol edebileceğimi sanmıyordum. Bıçağı alıp ikisinide doğramamak için oldukça fazla çaba sarf etmem gerekti. İnsanların neden cinayet işlediğini şimdi daha iyi anlayabiliyorum.
Ben arkadaşıma bütün duygularımı söyledim. Belki biraz suçluluk duyarda o suratındaki mutluluktan uçuyorum ifadesi biraz silinir diye... Aynı evin içinde yaşıyoruz ama benim duygularımı tutamayıp ne hissettiğimi söylediğim günden beri yüzyüze gelmedik ev arkadaşımla. Sanırım o da anladı hatasını ama ikimizde brbirimizi görmemenin en iyisi olduğuna karar vermişiz gibi birbirimizden uzak duruyoruz.
Böyle olması iyi şimdilik çünkü onunla ne yapacağıma hala karar veremedim ve kendime hakim olamamktan korkuyorum ne yapacağıma karar verene kadar en iyisi bu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder