yine aynı şey

Tam bu şehirden uzaklaşmalıyım kafamı dinleyip geçmişi unutarak dönmeliyim ve herşeye sıfırdan başlamalıyım dediğim bir zamanda çaldı telefonum. Bu kadermiydi? Ben artık kadere inanmıyorum
Beni görmüş beğenmiş tüm kalbiyle seviyormuş.Aradığı kişi benmişim bunca yıl kaderden falan bahsediyor bana. Ben daha yeni bir ilişkiden çıkmış dağılmış yağmalanmış halde telefondaki sesle konuşurken aklımdan hiçbirşey geçirmiyorum. Benim içimde küçük bir umut bile yok geleceğe dair.

Şuanda yola çıkıyorum müsait değilim diyorum kendini tanıtıp benden aşkımı isteyen adama. Sanırım biri benimle dalga geçiyor olmalı böyle salak bir tanışma hiç duymamıştım daha önce...

Tatildeyken iki kez daha konuşuyoruz çok aradı ama ben açmamakta ısrarlıyım çünkü kendimi toplamam kafamı dinlemem lazım. Hala beni ikna etmeye çalışıyor benim onun için çok değerli olduğumu söylüyor. Beni yerlere göklere sığdıramıyor kadermiş bu ilk görüşte aşk böyle bişeymiş söylediğine göre... ne kadar da kaptırmış kendini.

Şuan uzaktayım diyorum geldiğimde görüşürüz lütfen rahat bırak beni. Sonunda tatilim bitti ve ben yeni bir başlangıç yapmaya hazırım ne demek oluyorsa bu neyin yeni başlangıcı anlamıyorum hayat hala aynı monotonlukta sürüp gidiyor. Aynı can sıkıntıları aynı huzursuzluk aynı kalp kırıkları...

Tekrar telefonum çalıyor yine O. Tamam diyorum görüşelim bakalım ne istiyorsun anlayalım. Taksimdeyiz, beni nasıl gördüğünü nasıl telefonumu bulduğunu anlatıyor sanırım bişey çekmiş kafası güzel gibi konuşuyor ya da gerçekten saf benim inanacağımı düşünüyor yalanlarına.

Bende kendimden bahsediyorum her sözünde ne kadar uyumlu olduğumuzu söylüyor benim onun için ne kadar değerli olduğumu hatırlatıp duruyor. Gülüyorum içimden haline, inanmak istiyorum aslında söylediklerine ama ben insanlara güvenmemeyi öğreneli çok oluyor.

Hiç beklemediğim bir anda öpüyor beni dudaklarımdan. Anlamsız geliyor dudakları içimdeki boşluğun ne kadar büyük olduğunu anlıyorum. Söylediği onca şey siliniyo birden bana verdiği değer buymuş demek hayvani bir istekmiş diyorum. Daha ilk buluşmamız ve üstüme atlamaya hazır. Sanırım günümüzde sevgili olmak böyle oluyor ilk buluşmada kızın üstüne atlıyosun çok değerli ya aşıksın ya...

Beni eve bırakıyor nezaket gereği bi kahve içermisin diye soruyorum. Yüzünde o iğrenç gülümsemeyle kabul ediyor teklifimi. Sanki ben senin içinden geçenleri bilmiyorum. Neden ona tahammül ettiğimi anlamıyorum ama davette ettim birkere eve giriyoruz.

Ben suyu koyuyorum oda salonda oturuyor. Biraz konuştuktan sonra yapışıyor dudaklarıma hayvani ve durdurulamaz bir istekle beni kanepeye uzatıyor ve üstüme çıkıyor. Ben hiç karşı koymuyorum ama birşeyde hissetmiyorum acaba duygularımı mı yitirdim diye soruyorum kendi kendime. Ben sesimi çıkarmadıkça o ileri gidiyor giysilerimi çıkarmaya çalışıyor. Durduruyorum onu yeter bu kadar diyorum ne istiyorsun benden. Kahve içmeyeceksen gidebilirsin bugün başka birşey elde edemiyeceksin diyorum.

Hani bana değer verdiğini söylemiştin senin için ilk görüşte aşktı bu. Sen ilk buluşmakta beni yatağa atıp seviştikten sonra beni tanımazlıktan gelen diğer herkes gibisin diyorum. Bunun benim için hiçbir anlamı olmadığını söylüyorum.

Hala benim çok değerli olduğumu söylüyor. Normalde çok iradeliymiş beni o kadar çok benimsemişki kontrolünü kaybetmiş. Neden sana inanamıyorum diyorum beni yalan iltifatların ve güler yüzünle kandırma.

Birisine güvenmeyi o kadar çok istiyorum ki bana değer verdiğine onun için özel olduğuma inanmaya o kadar ihtiyacım varki sözler kalbime işliyor ama yinede inanamıyorum.

Defolup gitmesini istiyorum evimden ve hayatımdan. Bu tür oyunlarla harcıyacak zamanım yok benim. Eğer tek amacın benimle sevişmekse bunu söylemeliydin. Neden o kadar oyun ve yalanla beni kandırmaya çalışıyorlar ki. Benim duygularımın hiçbir önemi yoksa sadece kendini tatmin etmek istiyorsan neden bana inanmak istediğim şeyleri söyleyip ben inanıp seninle seviştikten sonra siktir olup gidiyorsun hayatımdan. Herkes aynı hep yalan hep yalan istediklerini elde ettiklerinde de hiçbirini yanımda bulamıyorum.

Uyuyamıyorum içimde yine o his var. Yeni yaralar oluşuyor kalbimde insanlara güvenmemekte ne kadar haklı olduğumu söylüyorum kendi kendime. O kadar istiyorumki birisine güvenmeyi içimdeki bu boşluğun yok olmasını o kadar çok istiyorum ki...

Tekrar arıyor kendine hakim olamadığı üçün özür diliyor. Aptallık ettim benim için çok önemlisin diyor. İnanmıyorum diyorum haklısın diyor.

Kapımda bir çiçek buluyorum notunda güzel sözler ve sonunda da beni affet yazıyor. Artık kimseyi affedemediğimi fark ediyorum. Affettiğim herkes aynı hatayı tekrar tekrar yapıyor neden onlara beni üzmeleri beni kırmaları için bir şans daha vereyim ki...